The journey from being somebody's daughter to somebody's wife...

All of us travel through a lot of different paths in our life. Of all these the most difficult one is the path that leaves from the home we have grown up and where we were loved for even the worst mistakes, and ends at the door step of a new world where you are just like the platform, you are the base for everything , but you are seldom noticed.

This is the journey every woman travels once in her life time and will never forget the distance covered. In every moment of her life henceforth, she will remember that the love in the starting and the end were the same though there was a significant difference between the amounts she received and gave.

The journey begins when she meets (or is introduced to) her better half. This one man walks into her life making all those fairytale dreams of hers seem true. He promises her love, happiness and care for the rest of her life. The truth is every two people meeting and marrying starts with the same " and they lived happily ever after", even the ones that go wrong.

Now about the ones that turn out good, are they really good? I am not very familiar about a man's point of view but i believe it is pretty much like this. A comfortable home, a good car, good income, an obedient wife, a couple of kids and he feels his life is perfect. What about her? What happens to her? She dosen't want the same things from life for sure. Her dreams of a perfect life does not depend on the size of the home, but on the amount of love in it. A big home just means a bigger place to clean. But a home where people are too busy to love is the stone that shatters her dream castle. She is supposed to understand when her career becomes merely a source of extra income which you have to break and continue based on the number of kids and financial stability of the family. She is supposed to be content when happiness is described by the number of people you are with or the costly clothes you wear. She is as hell supposed to cooperate when love becomes just sex. Where is the love in those romantic walks or in the morning breeze? Where is the happiness when it was just they both and could spend hours looking into each other? Where is the career that she strived to have, her parents gave up their whole life for her to reach those levels?

All of us women still remember those days when every dish cooked by mom or grand mom was the one you liked or the way you liked. And now, i am sure most of us don't even remember what your favourite dishes were. you will as well know what kind your husband and kids prefer at every hour of the day.

I am not talking about the freedom to do whatever we want and live our life at our will, but about being able to take those simple decisions of our life. Of what to wear, of how to talk, of what and when to eat, of being ourselves, other than just that wife or mother. To have friends who does not belong to the category of 'family friends", to have a life other than just being the homemaker.

If men prefer watching cricket to talking, that is fine, but please let us talk to someone who is willing to listen. If you prefer browsing on the net to help in the kitchen, just don't bother to complain when the number of dishes are reduced. If you don't bother to ask you wife is it ok to invite friends home, you don't get a say on her outings with her friends.

When every man points his daughter's dreams high, all i want to tell them is, your wife was there once and knowingly or unkowingly you also had a hand in shattering them. So you might pay the price for it.

So women, am glad you all made that journey, not because it is inevitable but because i am sure somewhere on the path, you did find out your worth and your value.

This is dedicated to all those women who gave up almost everything they wanted just to make her family happy and to all those men who supported their better halves in every way they could inspite on the conventional ways of our society (i am lucky to have one of them :), love you dear...).

അബു ദാബി ജീവിതം

ജന്മം കൊണ്ട് മലയാളി ആയി പോയത് കൊണ്ട് മാത്രം രക്തത്തില്‍ അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്ന ഒരു വാക്കാണ്‌ " ഗള്‍ഫ്‌ ". അപ്പുരത്തേം ഇപ്പുരത്തേം ഇടക്ക് നമ്മുടേം വീട്ടില്‍ വരുന്ന ഗള്‍ഫ്‌ മിട്ടായി. ആ മിട്ടായികളുടെ സ്വാതില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന വിയര്പിന്റ്റെ ഉപ്പുരസം തിരിച്ചറിയാന്‍ വേണ്ടിയാണോ എന്നറിയില്ല കാലം എന്നെ ഇവടെ കൊണ്ടെത്തിച്ചത്. ഗള്‍ഫ്‌ ജീവിതം മണലാരണ്യത്തിലെ മരീചിക മാത്രം ആണെന്ന് അറിയാമായിരുന്നു പക്ഷെ ദൂരേന്നു നോകുമ്പോള്‍ ഉള്ള പച്ചപ്പ്‌ പോലും എന്നെ ആകര്ഷിചിരുനില്ല. ജനിച്ച നാട്ടില്‍ ഒരുപാട് പച്ചപ്പ്‌ കണ്ടത് കൊണ്ടായിരിക്കാം  അല്ലെങ്ങില്‍ ചിലപ്പോള്‍ ആ പച്ചപ്പിനപ്പുറം വരണ്ട വേനലിന്റ്റെ ചൂടുന്ടെന്നു അറിഞ്ഞത് കൊണ്ടായിരിക്കാം...

ഒരു മനുഷ്യന്റ്റെ ജീവിതം തുടങ്ങുന്നത് അവന്റ്റെ  ഈ ഭൂമിയിലെ ആദ്യത്തെ കരച്ചിലില്‍ ആണെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ നമ്മുടെ സ്വന്തം ജീവിതം തുടങ്ങുന്നത് എവിടെ നിന്നാണ് എന്ന് ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? എന്റേത് എന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ തുടങ്ങുന്ന ഇടത്തു നിന്നാണ് തുടങ്ങുന്നത്. എന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ തുടങ്ങുന്നത് എന്റെ വേനല്‍ അവധികാലങ്ങളില്‍ നിന്നാണ് എത്രേല് പഠിക്കുമ്പോള്‍ ഉള്ള അവധി ആണെന്ന് അറിയില്ല. കാരണം എന്റെ എല്ലാ അവധിക്കാലങ്ങള്‍ക്കും ഒരേ രുചിയും മണവും ആയിരുന്നു, കണ്ണന്‍ ദേവന്‍ ചായ പോലെ. ചായ എത്ര കുടിച്ചാലും മടുക്കില്ലല്ലോ അത് പോലെ എന്റെ അവധിക്കാലങ്ങളും എന്നും പ്രിയപെട്ടവയായിരുന്നു. 

അമ്മൂമ്മേടെ കൂര്‍ക്കം വലിം, തങ്ക ചേച്ചിടെ നീളന്‍ മുടിം, ജനാലയുടെ അഴികളാല്‍ വരയിട്ട കാഴ്ചകളും, കണ്ടാലും കണ്ടാലും മതിയാവാത്ത കാര്ടൂനുകളും, പിന്നെ എന്നെ തന്നെ എനിക്ക് കാണിച്ചു തന്നിരുന്ന പുസ്തകങ്ങളും. 

ഇന്ന് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കപ്പുറം എന്റെ ഓര്‍മയുടെ ഇങ്ങേ അറ്റത് ഞാന്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ വീണ്ടും ഒരു അവധികാലം വന്നത് പോലെ. ഇവടത്തെ ജനാലകള്‍ക്കു അഴികളില്ലെങ്ങിലും, ഇവിടത്തെ കാറ്റിനു മുല്ലപ്പൂവിന്റെ  മണമില്ലെങ്കിലും, ജനലിലൂടെ നോകുമ്പോള്‍ ചിരിക്കുന്ന അയല്കാരില്ലെങ്ങിലും, ഞാന്‍ വീണ്ടും ഒരു അവധികാലം ആഘോഷിക്കുന്നു.  ഈ മരുഭൂമിയുടെ മടുപ്പിക്കുന്ന യാന്ത്രികതയില്‍. എന്റെ ഓര്‍മയുടെ രണ്ടറ്റത്തും ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞു നില്‍കുന്ന ഏകാന്തത ആയിരിക്കാം എന്നെ ഇപ്പോള്‍ ആ വേനലവധിയെ പറ്റി ചിന്തിപിക്കുന്നത്.

എങ്കിലും ഒരുപാട് നല്ല സൌഹൃദങ്ങള്‍ക്കും internet ഇനും  face book ഇനും  എല്ലാം ശേഷം ഈ വേനലവധിക്കും ഒരു സുഖമുണ്ട്. 

ഒരിക്കലും കാണാന്‍ സമയം കിടാതിരുന്ന പഴയ സിനിമകളും ഒരിക്കാലും കാണിലെന്നു വിചാരിച്ച സീരിയല്‍ ഉകളും പങ്കിട്ടെടുക്കുന്ന എന്റെ ദിവസങ്ങളില്‍ ചില അതിഥികളും ഉണ്ട്. ഞാന്‍ വിളികാതെ കടന്നു വരുന്നവര്‍, ഇവടത്തെ എന്റെ ആദ്യത്തെ കൂട്ട് ഭയം ആയിരുന്നു. അപരിചിതമായ എന്ദിനോടും മനുഷ്യന് തോനുന്ന ആദ്യത്തെ വികാരം. 

ഈ വികാരത്തെ ഞാന്‍ ചോദ്യം ചെയ്തത് വാര്‍ധക്യം കൊടികുത്തി വാഴുന്ന ശരീരവുമായി പല നിറങ്ങളിലുള്ള സരീകള്‍ ഉടുത് ദിവസവും വൈകുന്നേരം നടക്കാന്‍ ഇറങ്ങുന്ന അമ്മൂമ്മയെ കണ്ടപോളായിരുന്നു.  ഒരുപക്ഷെ അവര്‍ക്കും ഈ നഗരം അപരിചിതമായിരിക്കാം. അവര്‍ ചെന്നൈ യിലെയോ ആലപ്പുഴയിലെയോ തെരുവുകളില്‍ കൂടി നടന്ന വൈകുന്നേരങ്ങളെ ഓര്‍ത്തായിരിക്കാം  ഈ നടകുന്നത്. അങ്ങനെ ആദ്യത്തെ കൂട്ട് എനിക്ക് നഷ്ട്പെട്ടു,

 അപ്പോള്‍ എനിക്ക്  മുന്‍പില്‍ തുറന്നത് ഈ നഗരത്തിന്റ്റെ വാതിലുകലായിരുന്നു . പല നിറത്തിലുള്ള കെട്ടിടങ്ങള്‍ മാത്രം അവകാശപെടാന്‍ ഉള്ള കാഴ്ചകള്‍ കണ്ടു ഞാന്‍ ഈ നഗരത്തിലെക്കിറങ്ങി. അറിയുന്ന വഴികളിലുടെ നടന്നും അറിയാത്ത വഴികളിലുടെ ടാക്സി വിളിച്ചും ഞാന്‍ ഈ നഗരത്തെ അറിഞ്ഞു.Mall ഉകളുടെ ഉള്ളിലെ  ഇംഗ്ലീഷ് കലര്‍ന്ന മലയാളം മുതല്‍ രഹിം ഇക്കെടെ ടാക്സിയില്‍ കേട്ട മലയാളം പാട്ട് വരെ എന്നെ ഈ നഗരതോടടുപിച്ചു, sharing രൂമുകളിലെയും villa കളിലെയും ജീവിതം പറഞ്ഞത് ഒരേ കഥയായിരുന്നു ഒറ്റപ്പെടലിന്റെയും ഓര്‍മകളുടെയും ഗന്ധമുള്ള അതെ കഥ. എങ്കിലും എല്ലാവരും ഓടി കൊണ്ടിരുന്നു. വലിയ കെട്ടിടങ്ങളുടെ ഭംഗി ആസ്വദിച്ചു  ഈ കെട്ടിടത്തിനു  മുറ്റത്തെ മുവാണ്ടന്‍ മാവിന്റെ  ച്ചായ ഉണ്ടോ എന്ന് ആലോചിച്ചു 

ഇടയ്ക്ക് വിളിച്ചു പറയണമെന്ന് തോന്നും ഏയ്‌  കൂറ്റന്‍ കെട്ടിടങ്ങളെ നിങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഈ ചെറിയ ഞാനും ജീവികുന്നുണ്ട് 

സംഭാധിക്കാനോ, സുഖിക്കാനോ, ആരെയെങ്ങിലും സഹായിക്കാനോ അല്ല. വെറുതെ ഒന്ന് ജീവിക്കാന്‍, ഈ അവധികാലം കഴിയും വരെ മാത്രം... 

acting it out

I have been lost n i have been found. 

Thanks to those who did find me 

coz am still away from my destiny.

In the retarding race of life

i lost my soul

i became an actor

the one who acts 

like he has a soul

And when destiny calls 

all i can do is act like i ddn hear it

sorry to myself

pathetically i weep

on reasons i myself 

could never figure out y

When my soul looks at me from where i left it 

i look back at it and says 

i would rather weep over your death than 

let my loved ones weep over my life

oh the life i wanted to live

oh the one i would love to even take a peek

the one in which i am the only commander

where i am the one who controlls my life

where my soul lives happily with me 

oh i miss you

but i would rather weep over your death

than let my loved ones weep over my life

ambition

Once I had an interview with an MNC for a job. a natural thing after studying for so many years. Life has taken me through so many routes, so many paths and even banged me on a black wall at times. The course of life has always been unpredictable. Honestly speaking i have even enjoyed the element of surprise it has given me throughout the journey. Yes i have always loved my life and for the action packed and intriguing life i have had i would like to thank the director. Coming back to the interview, there was something said by the interviewer that struck me particularly.

He said considering the number of women who survive in the field, only ambitious one's survive and i can see that ambition in your eyes. Ambitious ??? me?? well yes i should say. but the question is since when? i don't know. being an engineer was a course of life the family and society had imposed upon me. I did enjoy the neck breaking freedom of a government engineering college and the world of machines and chemicals. but again at the end of the day, i do remember a girl who did want to be a house wife. who wanted to take care of a home that she could call hers. to wait for her man to return from a days work, to take care of his needs. to be a good and simple mom. when did the priorities change from being a home maker to making a home? from being the dependent daughter and wife to an independent employer?

I didn't study to get a job. if so i would have taken up an IT job that came my way immediately after b tech. i studied because i enjoyed it. i loved what i was doing. so i never wanted to work because i studied. I was always an independent soul. independence was so important to me that i couldn't even think of a day passing by when i have to depend upon anybody. it is from this thirst of independence the idea of financial independence came i believe.

A financially independent employed woman had a lot more opportunities than a simple home- maker.

just a thought....

ആഡംബരങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്ത ആത്മാര്‍ഥമായ ജീവിതം

എന്നും കൈ തൊടാന്‍ പറ്റാത്ത ദൂരത്തായിരുന്നു 

എന്നിട്ടും ആഗ്രഹിച്ചു കൊതിച്ചു ജീവിച്ചു 

പഴകിയ മോഹങ്ങള്‍ പൊടി പിടിച്ചപ്പോള്‍ 

ഞാനും ആര്ഭാടത്തെ പുല്‍കി 

അപക്വമാം ഹൃദയം ഒഴുക്കില്‍ പെട്ട് നീങ്ങി 

പുറം പൂച്ചില്‍ ജീവിതം കൈ വിട്ടു തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ 

കണ്ണ് നീര്‍ തുള്ളികലാല്‍ കഴുകപെട്ട എന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങള്‍ 

വഴി പിഴച്ച ജീവിതത്തിനു മുന്‍പില്‍ ഒരു നോക്കുകുത്തി

From south to east.....

Brought up in a traditional south Indian home, i have always been keen to inspect the elements of city life. but have always stayed carefully out of the system. my experiments were always limited to the relative experiences and desperately necessary situations totally explainable to me.. These experiments led me to correct so many myths that were installed in my head by a conventional traditional society that was desperate to protect it's assets. a girl was never thought to be as a wealthy asset though she was always the pride and caretaker of a man's home... well may be well may be i can explore my inner feminist later ... :)

The city's i have visited have always been kind to me. like i said, when i came to live in Chennai, i could see the colors of joy and sorrow dancing through the streets. always eager to hide and protect me under it's wings, the city took gave me a home away from home. the traditional and culture rich metro accepted me with joy... the life it offered was simple and traditional at times though posh and rich at times. but not even once did it confront me with the striking unfamiliarity of a big metro a girl who just migrated from a small town should feel.. 

But Kolkata with it's vibe and vigour surprised me. the words tradition and culture were redefined miles and miles away form where i first heard it. the way i heard it first, it meant talk less, work hard, look beautiful but bot stylish. (though i was an utter disappointment in both those aspects for people around me :) ). score high marks, watch less movies preferably at home. have less friends again preferably girls. By all these i don't mean i was any of this as the people who know me and reading this will know.. but yes my idea about being cultural and traditional was about the same... this was totally challenged by kolkata.. "The city of joy" was the first words i read when i set my foot in this place. This made me think about the joys this place could give me. though i smiled to myself thinking about the definition of the word joy and what it meant to me, i was proved wrong. 

The city with it's freedom and passion awed me in a way no man or book has ever done that.. i fell in love with the streets of kolkata that had it's order in-spite of the busy crowds. The colours this place had was only of joy and nothing else. The culture of the city was imbibed in it's people as well as it's streets. Honest and polite, they led me through their life. The  life in the streets surprised me the way the little girl who was studying at night on the street near her tired mother sleeping after a day's work. 

Am leaving this city today... but with a promise that i will be back... not to explore it or feel it but to immerse in it and live up to the life the city of joy is offering........

ഇനിയും വരുമോ എനിക്കായി ഒരു വിഷു ?
ബാല്യ കൌമാരനഗളുടെ നന്മയുമായി
ഹൃദയം തുളുമ്പുന്ന സ്വപ്നങ്ങളുമായി
പ്രണയം പൂക്കുന്ന കണി കൊന്നയായി
ഓര്‍മകളുടെ മധുരം നുണഞ്ഞു കൊണ്ട്
സംതുപ്തിയുടെ കൈ നീട്ടവുമായി
ഇനിയും വരുമോ എനിക്കായി ഒരു വിഷു ?